MS Abbekerk

Nederlands or English

This story has become much more than I ever intended to write. I must admit that writing on a computer – after a slow and difficult start – turned out not to be such a problem. I think I proved how far one can get with use of only two fingers.
As far as Abbekerk, almost all date’s, time’s and ‘inside information’ I got from books about the merchant navy in wartime. Also the World Atlas proved invaluable.

The Netherlands started the war with 640 seagoing ships and some 200 coastal ships. From these ships 351 seagoing and 36 coastal ships were lost during the war. The crews consisted of some 12000 Dutch and 6500 other nationalities. Of those 2100 dutch and 1500 other nationalities were killed. Death most times was miserable one. Especially for men working on petrol tankers, ammunition ships and crew from the engineroom. It was a death that could come to you every minute of the day or night as long as you were at sea. There were almost no wounded.
Less than 3 percent of the merchant navy personel tried – for what ever reason – to run a way for duty. Few succeeded. In my humble opinion this is a very low percentage considering the fact we entered this war totally unprepared and untrained and came to work in one of the more extreme warzone’s. How can you blame one, especially in the first years of the war, when losses were disastrous, not able to psychological cope with the situation.
This must have been one of the reasons why the Dutch Governement in London decided to enlist all who served on Dutch merchant ships. It must have been that period when a – still unknown – sailor wrote down the feelings of all in a poem:
(freely translated from dutch:)

Few sailors have a reputation
Some even got a decoration
Now does that enrich your life
I’d rather have a baby and a wife

On the other hand, this poem probably was made when the first decoration was rewarded.

All who served the merchant navy during the second world war got the “oologsherinneringkruis” – the warmemorial cross – only a soon as 1955 and send by mail. With very badly attached ribbons for every theatre you served.
Who wanted to be remembered to that rotten war! I forgot about the cross for years until – half a year ago – I opened again that envelope from 1955. I had just gotten a computer from my son Peter.
So even in the end: memories!

Adriaan Willem Kik

Kruiningen , June 2000

Het is intussen dus nog veel meer geworden dan dat ik in het begin van plan was te schrijven.
Ik moet toegeven dat het schrijven op de computer, na een gebrekkig en dus langzaam begin, me uiteindelijk nog meeviel. Ik geloof te hebben bewezen dat je al heel ver kan komen met alleen twee wijsvingers en veel geduld. Wat de ‘Abbekerk’ betreft heb ik zowat alle data en ‘inside information’ gehaald uit diverse boeken over de oorlog die de koopvaardij op zee, de wereld rond, meemaakte. Ook de wereldatlas heeft zijn diensten bewezen.
Nederland begon de oorlog met 640 zeeschepen en een 200 tal kustvaarders. Hiervan gingen verloren 351 zeeschepen en 36 kustvaarders. De bemanning bestond uit ongeveer 12000 Nederlanders en 6500 Inheemse opvarenden. Het aantal doden 2100 Nederlanders en 1500 Inheemsen. De dood was meestal een ellendige. Vooral voor de bemanningen van met benzine geladen tankers of schepen met munitie en machinekamer-personeel van in de machinekamer of het ketelruim getroffen schepen. Een dood die op elk moment van de dag of de nacht kon toeslaan zolang je op zee verbleef. Gewonden waren er nauwelijks.
Nog geen drie procent van de totale koopvaardij-bemanning heeft, om welke reden dan ook, getracht zich te onttrekken, hetgeen veelal niet lukte. In mijn ogen zijn dit er niet veel want we kwamen totaal onvoorbereid en ongeoefend van de ene op de andere dag te werken in een oorlogssituatie die er niet om loog. Is het gek dat sommigen, vooral in de eerste drie jaren, toen het verlies van schepen werkelijk desastreus was, het psychisch niet konden bolwerken?
Dit moet wel de reden zijn geweest voor de Nederlandse Regering in Londen om per 19 maart 1942 voor iedereen die op een Nederlands koopvaardijschip voer, de dienstplicht in te voeren. Het was waarschijnlijk in deze tijd dat een, ons allen tot nog toe onbekende, zeeman zijn diepste gedachten verwoordde in het volgende gedichtje:
Menig zeeman is beroemd,
sommigen hebben zelfs een lintje,
dat is nog eens rijkdom, wat je noemt
geef mij maar een vrouw en een kindje.
Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat dit gedichtje is gemaakt toen het allereerste lintje werd uitgevonden en uitgereikt.
Allen die tijdens de 2 de wereldoorlog ter koopvaardij hebben gevaren kregen jaaaaaaaren later in 1955, per brief, een Oorlogsherinneringskruis toegestuurd, met de nodige (slordig) aangebrachte gespen, voor bijzondere krijgsverrichtingen op de verschillende wereldzeeën.
Wie wil er nu toch aan die rotoorlog herinnerd worden? Ik was het kruis al zeer lang vergeten tot ik zo’n half jaar geleden, heel per ongeluk, de enveloppe uit 1955 in handen kreeg.
Ik had toen juist de computer van Peter gekregen. Dus toch, herinneringen.