MS Abbekerk

Nederlands or English

Months had passed and it was now March 1941 while the repair of the ship had progressed slowly. It is worthwhile mentioning that a degaussing cable was installed right around the ship and was meant to demagnetize the ship to prevent the magnetic mines from working.
End March saw the restoration completed. Every bit of equipment in the engine room was tested and a trial run was made. When all went according to plan we left the Hotel and started living on board again. My mate and I got terribly bored with those night watches all these months and were happy to pick up our normal life. This included standing your watch the same as we were doing before and this seemed more normal to us. As much as possible we were doing sea trials. I can not remember where this was done. We were just waiting for our departure but that took time because an acceptable convoy had to be arranged. In the meantime our urgent requests for weapons produced a real machine gun. The secrets of its operation were entrusted to a mate (maybe the first or second mate) it was a Lewis gun, the type they always showed in crime movies. Also we received something we had never seen. It was a tube pointing upwards that could rotate in all directions. On the top of the tube a piece of T- iron was welded pointing upwards at an angle. That was the direction finder. On the bottom was an air-bottle in which high pressure air of 30 atm was forced from the compressor in the engine room. The whole contraption was a sort of mortar where at the top you drop a grenade and when this reached the bottom it would be shot out of the tube with a bang. We had to use hand grenades with the pin pulled and put in a type of cigarette tin. The idea was that once in the air the cigarette tin would open and the grenade would explode after the count of six.
What a situation! But that was all there was at the time!
We left London to form a convoy outside the Thames that sailed under the protection of a corvette along the East Coast to Scotland. During the trip we tested the Lewis gun. A sailor was allowed to try to fire five shots. The recoil of the gun nearly threw him backwards which was the reason further trials were stopped for fear of hurting our own crew. We never thought of trying the hand grenade gadget.
Near Edinburgh we turned into the Firth of Forth and found a spot on the wharf of the little town of Leith. A good opportunity to visit Edinburgh which was a big difference from ravaged London. Yet during our stay in Leith we had a bomb attack where among others a Whiskey distillery was destroyed between Leith and Edinburgh. This caused great indignation and was talked about for some considerable time.

<< previous chapter ——————————————————————————next chapter >>

De maanden verstreken en het herstel van het schip vorderde gestaag. Vermeldenswaard is nog dat er een degaussing kabel rondom het schip werd aangelegd. Deze werd onder het varen onder stroom gezet en diende om het schip te demagnetiseren zodat de werking van de magnetische mijnen teniet werd gedaan.
In Maart 1941 naderde het algeheel herstel. Er werd proef gedraaid met elk hersteld onderdeel in de machinekamer en dat was dus alles wat maar kon draaien of bewegen. Toen dit alles naar wens was verlopen verlieten we het hotel en woonden weer aan boord. Mijn collega en ik waren het wachtlopen die laatste maanden spuugzat geworden en blij het normale leven weer op te kunnen nemen. Het bestond dan wel weer uit wachtlopen maar het was toch, normaler, in zekere zin. Daarna werd er nog zo uitgebreid mogelijk proef gevaren maar waar dat gebeurde weet ik niet meer. Nu was het dus wachten op vertrek. Dat duurde nog wel even, want een geschikt konvooi moest eerst nog samengesteld worden.
Intussen was op onze urgente vraag naar bewapening een heus machinegeweer gebracht waarvan het geheim van de werking aan een stuurman was toevertrouwd.
Het was een z.g. Lewis gun. Een soort machinegeweer wat je in misdaad films wel eens ziet. Ook kregen we iets moois aan boord wat we nog nooit gezien hadden, laat staan er van gehoord. Een buis die naar boven wees en scharnierend in alle richtingen kon draaien. Boven op de buis was een stukje T- ijzer gelast wat schuin naar boven wees. Dit was de richtingzoeker. Onderaan was weer een luchtflesje gelast waarin, door de machinekamer geleverde, samengeperste lucht van dertig atm. Het geheel was dus een soort mortier waarin je aan de bovenzijde van de buis een granaatje liet vallen en wanneer dit eenmaal onderin kwam met een knal uit de buis werd geschoten. Alleen was het in ons geval een handgranaat welke in een soort sigarettenblikje was geschoven met de pin eruit. De bedoeling was dat in de lucht de granaat uit het blikje vrij kwam en deze na een zestal tellen ontplofte. Wat een armoe, maar er was doodgewoon niets anders.
Zo vertrokken we vanuit Londen om buiten de Theems een konvooitje te vormen dat ons, onder begeleiding van een korvet, langs de Oostzijde van Engeland naar Schotland zou brengen. Onderweg werd de Lewis gun nog eens getest. Een matroos mocht het proberen met een salvo van een vijftal schoten. De terugslag van het geweer deed hem bijna achterover slaan, hetgeen reden was om er mee te stoppen voordat er slachtoffers vielen in onze eigen gelederen. En om dezelfde reden werd de handgranaat maar helemaal niet geprobeerd.
Ter hoogte van Edinburgh gekomen sloegen we de Firth of Forth in en zochten een plaatsje aan de kade van het kleine stadje Leith. Een goede gelegenheid om Edinburgh eens te bezoeken.
Een groot verschil met het geteisterde Londen. Toch kregen we tijdens ons verblijf in Leith nog een bomaanval te verwerken. Tussen Leith en Edinburgh werd onder meer een whisky fabriek in puin gegooid. De verontwaardiging in Schotland was groot en er werd nog vrij lang over gepraat.

<< vorig hoofdstuk ——————————————————————–volgend hoofdstuk >>