MS Abbekerk

Nederlands or English

Early in November 1941 we left the Clyde to form up our convoy (WS.12Z) which consisted of a number of middlesized passenger liners fully loaded with people in army uniforms, a few more freighters, and four destroyers busying themselves to follow the orders of their commodore. The whole scene had a restful ambience about it.
As was usual the freighters were stationed on the outside of the convoy which appeared nice for the troopships but it happened quite often that a submarine would submerge during the night in front of the convoy and come to the surface in the middle of the convoy to attack the biggest prize.
We were hoping that it would not be us that would be attacked. Me,Me,Me and bugger the rest. That of course was not our official motto and nobody would say this aloud but we may have thought so. After all I was only twenty two years old and still had a lot of living to do.
Slowly we sailed on the Atlantic Ocean at a speed given by the commodore. In order to sail at the highest possible speed the commodore asked all ships by means of signal flags to declare their highest average speed they could maintain. To our surprise our ship was the fastest with our seventeen miles. The convoy could only proceed at the highest speed of the slowest ship which was 13-14 miles and so it happened.
We got a nice surprise in the form of a “man of war” called HMS Warspite*, together with entourage, to be added to our defenses. An imposing mighty grey colossus about which you thought how is it possible that such a hunk of steel stays afloat. Later when the weather deteriorated quite a bit, the barrels of the big guns were turned backwards to prevent too much of the water that came on board from entering and flooding the gunneries. The ship itself hardly moved even though the storm water flew halfway down the ship. If you did not know better you would have thought the ship was on its way down.
A mighty sight of a mighty ship.
It had to happen! After a couple of days slow sailing the motors created a lot of dirt and this settled in a thick film on the exhausts and the noise dampers with the result that during the day we emitted a thick blue-grey smoke and at night a nice rain of sparks . The convoy was not amused and the commodore ordered our captain to reduce these emissions to nothing.
The chief officer and chief engineer had a meeting and they concluded that the motors had to run for a while on full speed to burn off the oil. This was signaled to the commodore who allowed us one hour before sunset to leave our station and run around the convoy at full speed.
The higher temperatures burned off the oily substance and cleared the exhausts. Do not ask what happened to the fresh air above the chimney. In any case we did not have any more rain of sparks to alert the submarines. This ritual had to be repeated every day.
The rest of the journey to Cape Town was completed without any problems.

* see comment below

<< previous chapter ——————————————————————————next chapter >>

Een paar dagen later voeren we uit om konvooi te vormen wat bestond uit een aantal middelgrote passagiersschepen, afgeladen met mensen in legeruniform, en een paar vrachtvaarders. Er was een viertal torpedobootjagers ( destroyers ) druk doende om nog wat bevelen van de Commodore op te volgen. Het geheel, om te zien, een geruststellende ambiance.
Zoals te doen gebruikelijk werden de vrachtschepen aan de buitenzijde geformeerd wat natuurlijk wel leuk is voor de passagiersschepen. Toch gebeurde het dikwijls dat de onderzeeboot zich in de nacht voor het konvooi liet zakken en midden tussen de schepen naar de oppervlakte kwam om de rijke buit van daaruit te bestoken.
En daar hoopten we dus maar op. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke. Het was natuurlijk niet ons motto en we zeiden dat ook niet hardop, maar we dachten het wel. Niemand wil graag een dode held zijn. Per slot van rekening was ik nog maar 22 jaar oud en nog lang niet, der dagen zat.
Langzaam werd naar de Atlantische Oceaan gevaren met een door de commodore opgegeven snelheid.
Ten einde de hoogst mogelijke snelheid te varen die mogelijk was vroeg de Commodore, middels de seinvlaggen, de schepen hun kruissnelheid op te geven. Laat nu ons schip de hoogste snelheid opgeven [17 mijl]. Het werd nu zo dat het konvooi zich aan de snelheid van het langzaamste schip, en dat bleek zo’n 13 a14 mijl te zijn, aan zou passen.
Voorts kregen we nog een leuke verrassing in de vorm van een slagschip genaamd HMS Warspite*. Met nog wat aanhang die aan onze verdediging werd toegevoegd. Een imponerende machtige grijze kolos, waarvan je dacht hoe is het mogelijk dat dit bonk staal blijft drijven. Later, toen het weer aanzienlijk verslechterde, werden de kanonnen naar b.b. en s.b. gedraaid om te verhinderen dat enorme hoeveelheden overslaand buiswater door de kanonloopsleuven in de geschuttorens zou storten. Het schip zelf bewoog, door zijn enorme massa, zo goed als niet. Het buiswater sloeg tot halverwege het schip. Als je niet beter wist zou je denken dat hij klaar was voor onder water. Je zou haast zeggen dat de ontwerpers dachten dat Archimedes alleen maar met het menselijk lichaam had geëxperimenteerd. Dit moet je werkelijk gezien hebben om te geloven. Een machtig gezicht van een machtig schip.
Het kon eigenlijk niet uitblijven, maar na een paar dagen van langzaam varen begonnen de motoren te vervuilen. Dit uitte zich in een vette afzetting in de uitlaatpijp en de geluiddempers met als gevolg overdag een vette grijsblauwe rook en ’s nachts een mooie vonkenregen. Het konvooi was er niet op uit om aandacht te trekken en de Commodore vroeg de Kapitein de vonkenregen in te dammen tot nul. De gezagvoerder en de hoofdwerktuigkundige gingen in conclaaf en kwamen tot de conclusie dat de motoren een poosje volle kracht zouden moeten kunnen draaien. Helemaal geen rook dus.
Dit werd weer aan de commodore geseind, die toestemming gaf een uur voor het donker worden de konvooilinie te verbreken en een rondje volle kracht naast het konvooi te maken.
De hoge uitlaattemperaturen brandden de vuile vette binnenzijde van de schoorsteen lekker schoon.
Vraag niet wat zich boven de schoorsteen, in de buitenlucht, afspeelde. In ieder geval was de vonkenregen weer voor een nacht uit de lucht. Dit ritueel werd dan ook elke dag herhaald.
Voor de rest verliep de reis zonder moeilijkheden en kwamen we uiteindelijk in Kaapstad aan.

* see comment below

<< vorig hoofdstuk ——————————————————————–volgend hoofdstuk >>