MS Abbekerk

Nederlands or English

None of the hundreds of refugees in the holds of our ship had any idea that on when they put down their tired heads at night they were only inches away from the ammunition we carried. We still had a grenade in the breech of our gun. We asked approval from the authorities to remove this at a distant sandbar in the mouth of the river. Everybody who wanted to see and hear this show came to witness it. A large fountain of sand meant for everybody on board, specially the crew, that the nerve racking journey through the waters of the Dutch East Indies was at an end.
We had been very lucky. From the twentyfour ships that had left Tjilatjap with us, only thirteen arrived at their destination! The future of the survivors of those sunken ships was very unsure particularly if picked up by the Japanese.
Yes we were lucky indeed even though we did not realize this at first.
After having been living on board a ship for three month Perth was a welcome change. The city was in the evening, as well as at night, completely lit-up. That was unique after two years of war. What we noticed more than anything when walking through the city were the women and young girls. Just imagine, on board we had been looking at the same faces for far too long. This was proof that there was still something beautiful in this world. They were indeed a sight for sore eyes. Unusual that one has to re-discover this again. Then there were those beautifully lit up shops where one could really buy anything you could possibly need. What a difference with England. It seemed that everything here smelled nicer. The sun shone more beautiful than anywhere else in the world and even the food on board tasted better than ever. Even my bed was softer and I slept like a log. As the days wore on I changed. You could say I became a “normal” person again.
While we were in Perth we installed a couple of “oerlikons” anti aircraft cannons on the bridge. Well ”cannons”? They fired very heavy bullets into the air at the rate of a machine gun. It was a very dependable Swiss made piece of work.
After the cargo was unloaded (thank heaven at last!!) we were directed to Bunbury. Where on earth was Bunbury? Even the most traveled on board had never heard of it and shrugged their shoulders. It turned out that it was about two hundred kilometers south of Perth.

<< previous chapter ——————————————————————————next chapter >>

Niemand van de honderden vluchtelingen had enig idee dat ze deze reis, in de ruimen van het schip, op slechts een paar cm. boven de munitie, ’s avonds hun moede hoofden te ruste legden. Aangezien we nog een granaat in de loop van het kanon hadden zitten werd toestemming gevraagd aan de havenautoriteiten om deze te verplaatsen naar een eenzame zandbank, gelegen in de mond van de haven.
Iedereen die het horen en zien wilde was getuige van dit hoor- en schouwspel. Een grote zandfontein op de voornoemde plaat betekende voor iedereen aan boord, en vooral de bemanning, het einde van een zenuwslopende reis door de wateren van Nederlands Indië.
Hadden we geluk gehad? Naderhand bleek dat van de vierentwintig schepen die Tjilatjap hadden verlaten er dertien op de plaats van bestemming waren aan gekomen. De toekomst van eventuele overlevenden van in de grond geboorde schepen was wel zeer onzeker. Vooral als ze dan nog opgepikt werden door de Japanners.
Ja, we hebben ontzettend veel geluk gehad, al besefte je dat toen nog niet.
Na een maand of drie op een schip te hebben geleefd was Perth een grote verademing. De stad was ’s avonds en ’s nachts nog volledig verlicht. Een unicum in de twee jaar dat we nu in oorlog waren. Wat ons eigenlijk het meeste opviel, als we door de stad liepen, waren de vrouwen en de meisjes.
Wat wil je, we hadden aan boord al zo lang naar elkaars gezichten gekeken. Nee, dan was dit het bewijs dat er toch nog iets moois was op deze wereld. Zoals de Engelsen zouden zeggen, ze waren een ‘zalf voor zere ogen’. Raar dat je dit weer opnieuw moest ontdekken.
Daarna de prachtig verlichte winkels waar nu werkelijk alles te koop was wat je nodig had.
Wat een verschil met Engeland. Het leek wel of hier alles ook lekkerder rook. De zon scheen hier ook mooier dan ergens anders op de wereld en het voedsel aan boord smaakte lekkerder dan ooit. Je bed voelde zacht en geriefelijk aan en je sliep als een blok. Je werd met de dag een ander mens. Je zou kunnen zeggen, ‘NORMAAL’.
De tijd dat we in Perth lagen werd ook nog gebruikt om op de brug een tweetal ‘Oerlikon’ luchtafweerkanonnen te plaatsen. Nu ja kanonnen. Ze schoten zeer zware kogels met machinegeweer-snelheid de lucht in. Het was een zeer betrouwbaar Zwitsers merk.
Nadat de lading was gelost werden we naar Bunbury gedirigeerd. Wat is in vredesnaam Bunbury?

<< vorig hoofdstuk ——————————————————————–volgend hoofdstuk >>