After the cargo was unloaded (thank heaven at last!!) we were directed to Bunbury. Where on earth was Bunbury? Even the most traveled on board had never heard of it and shrugged their shoulders. It turned out that it was about two hundred kilometers south of Perth.
The entrée into the little harbour was very nice. In a long line of sandy dunes there was a gap with a creek flowing out into the sea. Along this creek was a stout wooden wharf where our ship could easily tie-up. At the end of the wharf was a large village with if I remember right, a long street with the necessary shops, homes and one Hotel. At the end across the street was a small hospital. A very picturesque little village nestled amongst the sand hills where there were many holiday homes. It was a Holiday village except it was not yet holiday time. You could hear the quiet. What an Oasis, how restful. Again here after dark all the lights went on. The necessary shopping was done and we found a friendly bar in the lounge of the hotel. We were immediately accepted by the local population and particularly by the bar patrons!
It was about this time that the Dutch Government, exiled in London, found it desirable that with one stroke of the pen, all crews on all the ships in the Merchant marine were conscripted. We had been in a war situation for two and three quarter years and had already suffered many casualties. We saw this as a cheap shot from the Government which we could not take very serious at all, so this latest indignity we accepted on top of all else.
After a few days our Radio Officer came into the mess room for breakfast. We asked if he had heard any news and looking most amused said “This I have and this time, fellows, I have good news for a change”. This was most unusual and we were all very keen to hear this. “ Well,” he said “ I have just received the message that the officers on the ships of the Holland-America Line had written a request to The Dutch Government in exile. It requested, now that they were all conscripts that all officers in the Merchant Navy were to be issued with a sabre”.
It was the first time, during the war that I have heard a group of people having breakfast laugh so loudly and hearty.
In the meantime the loading had not stopped either. Slowly but surely the ship was filled with timber, with our heartfelt approval because it improved our ability to stay afloat. I think we spend a fortnight loading after we were told of our next destination.
<< previous chapter —————————————————————————–-next chapter >>
Zelfs de meest bereisden aan boord trokken, niets wetend, hun schouders op. Bunbury ligt, denk ik, zowat 200 km bezuiden Perth. De aanloop naar het haventje was erg leuk. Het was een inham tussen de blanke duinen. De inham was voorzien van een flinke houten steiger waar ons schip gemakkelijk kon afmeren. Aan het eind van de steiger lag een groot dorp met, als ik me goed herinner, een lange straat met de benodigde winkels, huizen en een hotel. Op het eind, dwars op de straat, een klein ziekenhuis. Een ontzettend leuk dorpje ingekapseld in duinen waarin vakantiehuisjes waren neergezet. Het was dan ook een vakantiedorpje, alleen was het nog geen vakantieseizoen. Je hoorde de stilte. Wat een oase, wat een rust. Ook hier, na het donker worden, volop licht. Er werd het nodige ingekocht en we vonden een aangename pub in de lounge van het hotel. We werden door de bevolking en vooral door de publeden helemaal opgenomen.
Het moet ook ongeveer in deze tijd zijn geweest dat de Nederlandse regering in Londen het wenselijk achtte om alle mensen die de koopvaardijschepen bemanden met één pennenstreek dienstplichtig te maken. We waren toen al 1 3/4 jaar in oorlog en hadden reeds veel doden te betreuren gehad. Dit was wel heel erg goedkoop en werd dan ook ervaren als een stoot onder de gordel. De regering werd toch al niet zo serieus genomen, dus dit kon er ook nog wel bij. Ik herinner me nog dat na een week of een dag of tien, nadat we dus de dienstplicht kregen opgelegd, de marconist de messroom binnen stapte voor het ontbijt. Na de vraag of hij nog iets nieuws te melden had keek hij hoogst geamuseerd rond en zei: “jongens dat heb ik net”. En deze keer is het nu eens goed nieuws. Dat was zeer ongewoon en we waren dan ook erg benieuwd. Wel, zei hij, ik heb zojuist bericht binnen gekregen dat de officieren van de schepen van de Holland Amerika lijn een schrijven aan de ‘Nederlandse Regering in ballingschap’ hebben gericht. Het behelsde een verzoek, nu de dienstplicht was opgelegd, alle officieren ter koopvaardij met een sabel uit te rusten. Het was voor het eerst, tijdens de oorlog, dat ik een stel ontbijtende mensen zo onbedaarlijk, zo bulderend, heb horen lachen.
<< vorig hoofdstuk ——————————————————————–volgend hoofdstuk >>
